1 maart 1989: de dag dat ik beter in bed had gebleven
Zo’n beetje één van de belangrijkste data uit mijn chaotische, onnavolgbare, bizar en absurd surrealistische alles behalve stressvrij leven, is 1 maart 1989.
De dag dat ik beter in bed had kunnen blijven of een alien had moeten opbiepen om mij per direkt te katapulteren naar een intergalactische dimensie waar kippen yoga deden terwijl ze filosofeerden over de serieuze dilemma’s van het leggen van eieren in de ruimte.
Dit alles was niet het geval en was ik die bewuste ochtend zo suf als een geplette slak op een ijsbaan tijdens een hittegolf.
Ik moest en zou zonodig een specifiek houten broodkastje kopen bij de Ikea, wat achteraf gezien misschien beter had geweest om te beslissen om brood in de betreffende zak te laten waarin ze gekocht waren en die gewoon in ‘t keuken kastje te leggen. Tja das achteraf ge…
Op die nietsvermoedende ochtend stapte ik Ikea Sliedrecht binnen en liep daar een oud klasgenoot tegen het lijf.
Jaco van Dam. Jaco was daar toevallig met zijn zus en haar kinderen en ik met mijn ouders vanwege die achterlijke broodtrommel.
Eigenlijk wel erg toevallig, aangezien Hoek van Holland en Vlaardingen nou niet echt in de buurt liggen van Sliedrecht.
We hadden elkaar zo’n vijf jaar niet gezien. We zaten bij elkaar in de klas (1982/83/84) op de Havo en hadden allebei voortijdig school verlaten op ons achttiende. Wel met een (nutteloze) MAVO-diploma op zak en Jaco is daarna nog MEAO gaan doen (niemand weet waarom).
Voor diegene die nu de meest romantische plot ever hopen te gaan lezen over ons. Don’t count on it.
Jaco was voor menig leraar een goed excuus om wekelijks de psychiater eens op te zoeken om toch de rest van de week op school nog door te komen.
In dezelfde klas zitten, een meter van elkaar afzittend in de klas, met flapdrol nummer 1 was als ‘t proberen een knikkerdoolhof op te lossen terwijl je in een draaiende wasmachine zit; volkomen zinloos en buitengewoon irritant, maar je komt er altijd uit met een verhaal om te vertellen.
De leraren werden gek van ‘m en ik zat natuurlijk weer met m’n neus op de eerste rang. Jaco was een expert in het irriteren van leraren. Strafwerk: Jaco was een vaste klant bij de conciërge. Strafschoonschrijven, nablijven, extra huiswerk: hij verzamelde ze als postzegels. En dan was er nog het welbekende “vierkante rooster”: een week lang elke dag van 8 tot 5 naar school. Jaco had zoveel vierkante roosters dat hij er haast vierkant van begon te kijken. Tijdens zijn schooltijd zag Jaco de school vaker dan zijn eigen huis.
Hij zat chronisch achterstevoren in de klas terwijl hij de leraren vertelde hoe ze moesten lesgeven, wat ze moesten onderwijzen, wanneer ze moesten lesgeven, waarom ze moesten onderwijzen en meer van dat soort onzin. Het meest irritante van alles is dat hij nog gelijk had ook lol. Toch was hij wel een snert-leerling waar je nooit lang boos op kon zijn.
Kortom: beter-weten-acties, grappen en strafwerk voerden de boventoon en ik had toen al medelijden met zijn toekomstige vrouw. Je moest wel gek zijn om met zo iemand te trouwen!
En nu om onduidelijke redenen, moesten we elkaar in Ikea weer tegen komen. Niemand weet waarom en we wisselden telefoonnummers uit en ik belde Jaco diezelfde dag nog op om verder af te spreken. Of dat nou zo’n goed idee was, kun je in de vervolgverhalen lezen en was probably op dat moment een vlaag van verstandsverbijstering geweest.
En dat was t begin van de meest achterlijke film die je ooit hebt gezien.
Wordt vervolgd…….
Dit is minstens zo achterlijk : lees hier
