De maffe wereld van ondernemen in 1989: geen internet, geen probleem!
Ondernemen (1989) deden we zonder internet, zonder volgers, zonder views, zonder marketing en zonder socialmedia of guru zeikerds om te vertellen hoe t moest
Na onze enthousiaste koffie-expeditie en terugkomst in nederland hadden we dus genoeg om collectief drie middelgrote zenuwstelsels permanent te ontregelen.
Na de koffiegeurende zomer informeerden we naar transportmogelijkheden die verder gingen dan een fiets.
Verdiepten we ons noodgedwongen in boekhouding, totaal onnodige verzekeringen en belden we volop naar instanties, waarvan ik tot op de dag van vandaag nogsteeds niet snap waarom ze in ‘s hemelsnaam bestaan, zoals de belasting en kamer Van koophandel.
Er was geen internet, geen AI, geen Google. geen YouTube tutorials hoe het perfecte ondernemingsplan ooit te schrijven, uitgestippeld door de jongste, net uit de luiers zijnde peutermiljardair in de wereld.
We hadden nog geen eens een computer en waren gewoon twee zielige vroegtijdige schoolverlaters (met ieder een klein diplomaatje op zak waar we geen zak aan hadden).
Eigenlijk dus grapjassen met zero verstand van wat dan ook. Nul verstand van import, administratie, ondernemen of eigenlijk het complete volwassen leven in het algemeen.
We gingen gewoon van start als te lang in de zon gezeten fretjes en allemaal zonder Siri, zonder AI, zonder volgers, views, marketing, zonder Botox of fillers zodat niemand zou schrikken (is nu nogsteeds zonder, alhoewel schrikken is gebleven).
Het bleek dat je, geen idee of dat tegenwoordig nog mag of dat je direct door 47 instanties wordt opgejaagd, blijkbaar gewoon een half jaar lang een startend bedrijf mocht runnen zonder boekhouding, zonder Kamer van Koophandel-inschrijving en waarschijnlijk zelfs zonder enig bewijs dat je überhaupt bestond.
Enige vorm van (starters)subsidie zat er niet in want één van ons moest zonodig tegen zijn zin en talent in een baan in de maatschappij bemachtigen.
Dus kwam je niet uit een werkloosheids- en eeuwiguitslaappositie en was er al startkapitaal aanwezig.
Een miljoen gulden lenen bij een bank? Alleen al van die gedachte kregen we spontaan jeuk, hartkloppingen en lichte claustrofobische verschijnselen.
We hielden het liever bij een principieel revolutionair ondernemersplan: eerst proberen geld te verdienen en daarna pas uitgeven. Een concept dat tegenwoordig waarschijnlijk als extreem risicovol bekendstaat.
Natuurlijk moest er ook uitgebreid berekend worden welke prijzen we zouden gaan hanteren en met welke winstmarges we tevreden zouden zijn.
Dus kruipend over de vloer, want ja GEEN internet, hebben we in alle kieren, gaatjes en in de Tweede Kamer in het geheime kamertje gekeken naar prijzen van slootwater en overige drankjes lijkend op iets wat koffie zou moeten heten.
1 kilo koffie voor €85 of €148 euro was een moeilijke keuze.
Heel gauw een camper bij elkaar schrapen of onszelf de rest van ons verdere leven volgieten met koffie.
Dat hield ook in dat we moesten kijken naar de al (weinige) bestaande koffiemerken op de Nederlandse markt die bij het drinken alleen al sporen van mentale disruptie veroorzaakte.
Maarja je moet toch weten met wie je concureert, want ja weer GEEN internet die je feilloos verteld welke ingewikkelde driedubbel-gefermenteerde-bij-volle-maan-geplukte smaaktonen er in koffie verstopt zaten.
Wij hadden gewoon dit belachelijk zware boek: de Gouden Gids en dat was onze zoekmachine.
En zo begon het koffieavontuur waarvan niemand had verwacht dat het 37 jaar zou duren.
